zaterdag 19 november 2016

Rode sulfur van Robert Bosnak

Rode sulfurRode sulfur by Robert Bosnak
My rating: 2 of 5 stars

'De laag uitgesneden hals van haar japon onthult de bedwelmende aanzet tot haar roomblanke borsten.'
'Wanneer mijn blik dreigt af te dwalen naar haar roomblanke schouders, wend ik me af.'
'In verwarring staar ik naar de parels die als druppels maanlicht op haar zachte hals rusten.'
'Mijn hart is gevulder dan ooit terwijl rivieren van liefde me op het ritme van mijn hartslag doorstromen.'
'Ze staat op, een dun laagje zweet glinstert op haar blozende boezem.'
'Een deel van het bier stroomt over haar kin en sijpelt tussen haar borsten.'

Zo kan ik nog regel, na regel doorgaan... ik ben opgehouden met het onderstrepen van deze clichés, die rechtstreeks uit een Bouquetreeksboek afkomstig lijken te zijn, op het moment dat ik deze regel tegenkwam, die op dezelfde pagina staat als de laatste hierboven:

'Ik neem haar in mijn armen, voel haar vochtige huid tegen de mijne en terwijl ik haar gezicht streel, komt plotseling het verlangen [...]'

Zo jammer, zo jammer. Ik had me echt verheugd op dit boek, omdat het filosofie, wetenschap, alchemie en een tikkeltje fantasy (magie) bijeen zou brengen en zich in ons eigen Nederland zou afspelen. Huygens, Spinoza, de Witt, enz. Maar Bosnak speelt niet. Speelt niet met taal, speelt niet met de (historische) personages die daardoor geen van allen tot leven komen, is bijna irritant consciëntieus als het om de feiten en de feitjes gaat. Zo vertelt hij in een interview dat hij veel schilderijen uit de tijd waarin het verhaal speelt (tweede helft 17de eeuw), heeft bestudeerd, en dat is te prijzen, ware het niet dat de beschrijving van stad en omgeving daardoor op navertellingen van schilderijen lijken. Voeg daar Jungiaanse droomtherapieën en een driehoeksverhouding waarbij de reacties van de betrokkenen, vooral de twee vrouwen, regelmatig nogal 19e-eeuws 'over de top' zijn, en het verhaal van Rode Sulfur, deel 1 is verteld. Op één element na. Er is nog een geheimzinnige figuur met een halvemaanvormige dolk, en de hoofdpersoon Mundanus, is niet zo gecharmeerd van hem omdat hij gevaarlijk is en waarschijnlijk achter de Rode Sulfur aanzit. Spanning levert dat niet op, want daar blijft het vooralsnog bij: vertellen dat het spannend is. Of wordt.

Wellicht wordt die spanning in het volgende deel wel opgebouwd, wellicht heeft Bosnak dan wel het lef om wat vrijheid te nemen bij het vertellen en is hij daardoor in staat om zijn personages wat meer vlees en bloed te gunnen? Deel 1 stelde daarin, wat mij betreft, teleur.

Oh ja, en voor wie wil weten welk verlangen er dan wel bij Mundanus wordt opgewekt door die vochtige huid terwijl hij 'haar' gezicht streelt, zal ik de complete zin hieronder opnemen.

'Ik neem haar in mijn armen, voel haar vochtige huid tegen de mijne en terwijl ik haar gezicht streel, komt plotseling het verlangen in mij op mijn baard te scheren.'

Duh.

Gelezen ihkv de Hebbanleesclub Rode Sulfur

View all my reviews

zondag 13 november 2016

Lieve van Ronald Giphart

LieveLieve by Ronald Giphart
My rating: 2 of 5 stars

Noah, een jonge succesvolle regisseur ontmoet via zijn vriend/scenarist Casper, Lieve die zich op dat moment voordoet als prostituee. Het toeval wil dat Noah op zoek is naar een hoofdrolspeelster voor zijn film. Lieve overdondert hem zodanig met haar persoonlijkheid, dat ze niet alleen de hoofdrol in zijn film, maar ook in zijn leven krijgt. Helaas eindigt hun geluk nogal abrupt omdat Lieve door een ongeluk om het leven komt.
Noah wil met zijn nieuwste film een monument oprichten voor Lieve door een film te maken over haar en zijn leven met haar na Sub, hun eerste gezamenlijke succes. Liv Minnema en Bison van Beerschot zijn door Noah uitverkoren om de hoofdrollen te gaan spelen in de film Lieve, terwijl Noah zelf het scenario heeft geschreven.
'En wat vind je van Bison van Beerschot?'
Bison van Beerschot? Was hij gecast voor een rol in deze film?
'Eh... een erg goede acteur.'
Liv keek afwachtend naar Noah.
'Ik vind hem crap, ' zei hij. 'Een totale onbenul. Hij gaat de hoofdrol doen.'
Even staarde Liv hem met lichte verbijstering aan.
'Waarom heb je hem datn gekozen?'
'Omdat hij mij moet spelen. Ik ben ook een totale onbenul.'
Lieve, het boek, begint op de eerste dag van de opnamen en volgt de gebeurtenissen op de set en de levens van enkele bij de film betrokkenen. In korte hoofdstukken van soms maar anderhalve pagina, en zelden langer dan 4 pagina's, wordt het verhaal van het ontstaan van de film afgewisseld met terugblikken die gewijd zijn aan het leven van Lieve en haar relaties met Noah, Casper en anderen.

Lieve is mijn romankennismaking met Giphart. Van hem heb ik eerder wel Kuipkoorts en de graphic novelversie van De wake gelezen, maar zijn romans heb ik lang links laten liggen met het idee dat die niet 'voor mij' zouden zijn. Door de aangename en smakelijk wijze waarop Giphart in Kuipkoorts vertelt over zijn belevenissen met mijn clubje, stapte ik over mijn aarzeling heen en durfde ik (de leesclub van) Lieve aan. Helaas, helaas is deze roman mij niet meegevallen:het is een dun verhaal, met dunne personages, waardoor het nogal slaapverwekkend is. Hier en daar laat Giphart zien dat hij aardig kan schrijven, dat hij met taal kan spelen, maar Lieve komt meestentijds over als een tussendoortje waar hij niet erg goed over nagedacht heeft. Alsof hij dat zelf weet (of omdat hij aan het intellect van de lezers twijfelt?) vindt Giphart het telkens nodig om omstandig uit te leggen wat er aan de hand is:
'Ik heb er zelf voor gekozen deze persoonlijke film te maken,' ging hij verder, 'maar nu pas, nu we eindelijk zijn begonnen, dringt door dat jullie Lieve en mij aan het kapen ... aan het overnemen zijn. Dat verwacht ik van jullie en daarom maken we deze film ook, maar het doet pijn.'
Tja, gut, ik had dat thema natuurlijk kunnen missen, maar erg waarschijnlijk is dat niet, toch?

Nee, het was niet om bovenstaande bemerkingen dat ik voorheen aarzelde om de romans van Giphart te lezen, dus in die zin heeft Lieve me wel verrast. Maar blij verrast? Nee.

Gelezen ihkv de leesclub Lieve via Hebban.nl.

View all my reviews

maandag 31 oktober 2016

SPQR van Mary Beard

Aan het eind van SPQR schrijft Mary Beard het volgende:
In het vervolg doe ik aanbevelingen voor een verdere verkenning van de behandelde onderwerpen en verwijs ik naar enkele van de moeilijker vindbare teksten en bronnen die ik genoemd heb, met inbegrip van een aantal oude en nieuwe persoonlijke favorieten.
Het lijkt op een grap. Het kan toch niet waar zijn dat er na die bijna 500 rijk geïllustreerde pagina's over het Romeinse Rijk die eraan vooraf gingen er nog meer te vertellen valt? En toch geloof ik Beard. Ze zou zomaar nog 500 pagina's kunnen volpraten over het grote Romeinse rijk.

In de proloog vertelt Beard waarom Senatus PopulosQue Romanus zoals de officiële naam van het Romeinse rijk luidt, nog steeds belangrijk is: het bepaalt nog steeds hoe wij de wereld zien en begrijpen, en hoe wij over onszelf denken. De moord op Julius Caesar, bijvoorbeeld, levert nog immer de - twijfelachtige - rechtvaardiging voor het afzetten en doden van tirannen, de indeling van het Romeinse rijk ligt ten grondslag aan het moderne Europa, allerlei (politieke) termen zoals senator, plebejer, patriciër, dictator behoren tot de Romeinse nalatenschap en wie kent niet uitdrukkingen zoals 'brood en spelen' e.d.?
Maar wie denkt dat Beard een boek heeft afgeleverd dat pagina na pagina de grootsheid van de Romeinen bejubelt, komt bedrogen uit, want van bewondering in die zin is geen sprake. Integendeel, zij wil juist kritisch kijken naar al die mythen en halve waarheden omtrent de Romeinen waarmee zij is opgegroeid en de zin en onzin daarvan bepalen.

Het idee dat het Romeinse rijk een uniform rijk zou zijn, is bijvoorbeeld een van de sprookjes die Beard onderuit haalt in het hoofdstuk Rome buiten Rome, waarin ze duidelijk maakt dat de Romeinen nauwelijks pogingen hebben ondernomen om hun cultuur aan anderen op te leggen.Uitzonderingen daarop waren de druïden in Brittannië, die heftig onderdrukt werden en natuurlijk de christenen, en toch: "Het is goed mogelijk dat de Romeinen hun normen helemaal niet wilden opleggen. Maar als het hun doel wel was geweest, dan zou het hun toch aan mankracht ontbroken hebben om het te bereiken. Een redelijke schatting is dat er in het hele rijk nooit meer dan tweehonderd uit de Romeinse elite afkomstige bestuurders waren, plus misschien een paar duizend slaven van de keizer [...]". Hoe de Romeinen het met zo weinig mensen toch voor elkaar kregen om vijftig miljoen mensen te regeren, is volgens Beard onder andere aan het leger te danken.
Maar ook de verhalen die daarover verteld worden (b)lijken niet te kloppen. Door middel van het analyseren van bewaard gebleven documenten toont ze aan dat het Romeinse kazerneleven zeer waarschijnlijk een verre van "exclusief mannelijk, zwaar gemilitariseerde systeem" was. Zo is er een brief in Vindolanda, een Romeins fort in Engeland, gevonden waarin een vriendin van de vrouw van de kampcommandant wordt uitgenodigd voor een verjaardagsfeest en zijn er vrouwen- en kinderschoenen gevonden, waardoor het aannemelijk is dat er complete gezinnen woonden in plaats van alleen soldaten.

Beard laat zelden een kans voorbij gaan om dat wat ze te vertellen heeft te verlevendigen aan de hand van 'snedige' uitspraken van bekende en onbekende Romeinen. In Hoe word je een Romein, dat overigens heel wat parallellen vertoont met ons hier en nu, geeft ze Cato het woord, die opmerkt dat de Republiek in verval is, "omdat mooie jongens nu duurder zijn dan een lap grond, en potten ingelegde vis duurder dan landarbeiders." En ze is net zomin te beroerd om de wijze waarop Cleopatra zelfmoord pleegt in twijfel te trekken. Doodgebeten door een slang, die in fruitmand naar binnen is gesmokkeld? Flauwekul, volgens Beard, al was het maar omdat de betrouwbaarst dodelijke slangen zo groot zijn dat ze nooit en te nimmer in een fruitmand zouden passen. Het zijn dat soort anekdotes, maar bovenal haar enorme eruditie die maken dat Beards SPQR een onwaarschijnlijk heerlijke gids door het Romeinse rijk is.

vrijdag 14 oktober 2016

Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili (feuilleton)

Het achtste leven (voor Brilka)Het achtste leven by Nino Haratischwili


Ik lees dit boek in feuilletonvorm samen met tientallen andere lezers. Mijn indrukken, samen met die van al die andere lezers zijn te vinden op de site van Hebban.nl, waar per week - als er een nieuw deel beschikbaar komt - een pagina gevuld zal worden met onze indrukken. Natuurlijk volgt aan het eind een 'echte' recensie, maar voorlopig neem ik hier elke week een quote op uit het deel dat ik gelezen heb, en een link naar de pagina waar we met zijn allen praten over het net opgeleverde deel en het 'boek tot nu toe'.

- 12 oktober 2016: de proloog

Met dank aan Hebban en de uitgever Atlas Contact.

View all my reviews

Tijdelijke leesclubblog

Vernieuwen in Chromebrowser

Vernieuwen in Edge

Vernieuwen in Explorer

Vernieuwen firefox

En als de browser aan het vernieuwen is (de gegevens opnieuw opzoekt om te tonen) dan verandert het vernieuwenteken tijdelijk in een kruis, zoals hieronder te zien is.


dinsdag 4 oktober 2016

De psychiater en het meisje van Erik Rozing

De psychiater en het meisjeDe psychiater en het meisje by Erik Rozing
My rating: 4 of 5 stars

Edgar Simons is psychiater in opleiding, nog niet zo lang geleden in de steek gelaten door zijn Marokkaanse vriendin die besloten heeft om de familie een plezier te doen door met haar neef te trouwen en is dol op zijn oma, die zich echter graag van het leven wil verlossen.
Zijn leertherapeut raadt hem aan om zijn ervaringen op papier te zetten, omdat het Edgar (Erik...)zou helpen bij zijn therapie. Hij zou moeten schrijven over alles wat hem somber, boos of angstig maakte of hem in verwarring bracht. Kortom, over alles.

Het meisje uit de titel is Stella, een bloedmooie vrouw die zichzelf snijdt en regelmatig tracht om een eind aan haar leven te maken, kortom een 'borderliner'. Edgar is de zoveelste die haar te behandelen krijgt. Hij stort zich in eerste instantie vol overgave op de taak, probeert diverse therapieën uit, maar realiseert zich vervolgens dat het een 'eclectische therapie' is geworden en dat 'als je een therapie eclectisch noemt, je meestal geen flauw idee meer hebt van waar je mee bezig bent.'
Dat is overigens een gevoel dat hem niet alleen treft bij het behandelen van Stella, die ook nog meldt verliefd op hem te zijn, maar ook zijn andere cliënten én diverse collega's maken het hem niet makkelijk. Dat een cliënt op zijn aanraden voor de trein springt, helpt daarbij niets.

Erik Rozing vertelt het verhaal van deze immer aan zichzelf twijfelende, maar ozo sympathieke psychiater in opleiding zonder opsmuk, feitelijk, met veel vaart en op een heerlijk droge toon. Hij vermijdt glorieus – en godzijdank! – de drakerige tranentrekker én de kille satire, doordat hij op sublieme wijze begrip en sympathie bij de lezer weet op te roepen voor al zijn personages, niet alleen voor wie ze zijn, maar ook voor wat ze doen.

Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016

View all my reviews

Ik zag Menno van Sandra Bernart

Ik zag MennoIk zag Menno by Sandra Bernart
My rating: 4 of 5 stars

Vincent is geslaagd in het leven, heeft een prima baan en leeft tevreden samen met Kim met wie hij binnenkort zal gaan trouwen, omdat de berekeningen aantonen aan dat het reëel is te veronderstellen dat hij met haar gelukkig oud zal worden. Vincent is niet zonder reden zo 'berekenend' vertelt hij tijdens een gastcollege statistiek: “Na de dood van mijn broertje was ik gestopt met me druk maken om dingen die ik niet in de hand had. Bovendien nam het druk maken om dingen die ik wel in de hand had al mijn tijd in beslag.”
Menno, zijn jongere, stoere broertje, verdwijnt tijdens een familievakantie in Spanje surfend van het toneel, maar zijn lichaam wordt nooit gevonden. Vincent heeft diep in zijn hart nooit geloofd dat Menno is verdronken, al was het maar omdat Menno zich altijd onttrok aan alle ge- en verboden om het leven spannend te houden. Echt verbaasd is Vincent dan ook niet als hij een foto van Menno tegenkomt in een reisgids en hoewel de kans miniem is dat Menno nog leeft, besluit Vincent naar Peñíscola af te reizen op zoek naar zijn broer. Miniem is niet nul, tenslotte.

Sandra Bernart zet met Vincent een geloofwaardige en aantrekkelijke hoofdpersoon neer waarmee velen zich verbonden zullen voelen. In hoofdstukken waarin Vincent afwisselend over de gebeurtenissen in het heden en het verleden vertelt, tekent zich langzamerhand de man af die zich noch bij leven, noch bij dood van zijn broer los heeft kunnen maken van diens invloed. Maar wat moet je ook als je al zo vroeg leert dat huilen niet helpt en dat lege ruimtes altijd opgevuld moet worden? Dan huil je niet, dan zoek je geen troost en vul je die lege ruimte vanzelfsprekend op. Zo goed en zo kwaad als je kan.

Bernart schrijft zonder veel opsmuk, zelfvertrouwen en met gebruik van enkele schitterende metaforen over verlies, leven, liefde, dood en de onvoorspelbaarheid alles, in het bijzonder dat van geluk en levert daarmee een uitstekend debuut op.

Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016

View all my reviews